- สังคมเกย์แห่งใหม่-

frame · ตอบเมื่อ: Mon Mar 31, 2008 4:34 pm เรื่อง:

มาต่อให้เร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆหน่อยนะขอร้องละคับ0879737870 เฟรม Laughing

lord · ตอบเมื่อ: Thu Apr 03, 2008 12:43 am เรื่อง:

Chapter 8: Blackmail

“เฮ้! อายะ มีสุดยอดนายแบบกำลังยืนรอนายอยู่หน้าโรงเรียนแน่ะ”

เสียงเพื่อนในห้องตะโกนบอกตอนที่เค้ากำลังเก็บของใส่กระเป๋าพอดี วันนี้ไอ้น้ำแข็งมันนึกคึกอะไรของมันขึ้นมาอีกนะ
ถึงรอกลับบ้านพร้อมเค้าซะด้วย อายะเก็บของไปด้วยยิ้มไปด้วยจนแก้มปริ ก่อนจะเดินลงจากตึกเรียนอย่างมีความสุข

ไม่ใช่……….

อายะต้องยืนอึ้งอยู่หลายวิ ตอนที่ร่างสูงหล่อเพรียวที่ยืนพิงกำแพงโรงเรียนกำลังส่งยิ้มหวานสุดๆมาให้
อันที่จริงมันก็หล่อเท่เก๋ชิวใช้ได้ทีเดียว แต่จะดีที่สุดถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นจะเป็นมัน… แทนที่จะเป็นอีกคน

“อายะจัง ผมคิดถึงคุณที่สุดเลย”

ร่างสูงวิ่งเข้ามากอด เหมือนกับเป็นคู่รักหวานแหววที่อีกคนต้องไปออกสมรภูมิรบแล้วไม่ได้เจอคนรักมาเป็นแรมปี
อายะต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อกตอนที่เพื่อนๆซึ่งกำลังทยอยกลับบ้านกำลังมองมาอย่างสงสัย
จนเค้าต้องรีบลากตัวการออกจากเป้าสายตาไปหลบอีกฟากหนึ่งของกำแพง

ปัดโธ่ว้อย!! ปกติเวลาอยู่โรงเรียนไม่เคยได้สวีทกะไอ้น้ำแข็ง แต่นี่กลับถูกคู่ปรับมันกอดโจ่งแจ้งกลางสนาม
มีหวังมันรู้คงได้เต้นเร่าใส่เค้าอีกแน่

“ทำไม… กลัวไคโอคุงโกรธเหรอ อายะ” ตัวการยังมีหน้ามาถามตอนที่เค้ากำลังลุกลี้ลุกลน
ภาวนาขออย่าให้ไอ้น้ำแข็งผ่านมาแถวนี้ตอนนี้เลย

“คุณฮายาโตะมาหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ” อายะรีบคุยเข้าประเด็น

“แหม… ห่างเหินจัง ทีผมยังเรียกคุณว่าอายะจังเลย คุณเองก็น่าจะเรียกผมว่าฮักกี้หรืออย่างน้อยก็น่าจะเรียกว่า
ฮายาโตะ เฉยๆก็ยังดี”

“ผม… เอ่อ… ฮายาโตะคุงมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

“ผมอยากชวนอายะไปดื่มชาด้วยกัน ผมรู้จักร้านเค้กอร่อยมากร้านนึง รับรองอายะต้องชอบแน่ๆ”

“แต่ผมไม่ว่าง ต้องไปทำงานพิเศษ”

หน้าคมยิ้มพราย “ผมรู้นะว่าอายะเริ่มทำงานตอนห้าโมงตรง ผมถามผู้จัดการร้านซองเต้มาแล้ว
นี่เพิ่งจะบ่ายสามเรายังมีเวลาคุยกันอีกเยอะ”

“แต่ผม…”

“ผมคิดว่าคุณไม่ควรปฏิเสธ!” คนที่เคยสุภาพมาตลอดเริ่มขึ้นเสียงขู่ จนอายะได้แต่ยืนอึ้ง
ก่อนที่ร่างสูงจะหยิบภาพถ่ายใบนึงออกมาที่เค้าเห็นแล้วต้องปฏิเสธคำขอของคนตรงหน้าไม่ลง

“อายะจังจะยอมไปกับผมดีๆหรือยัง”

อายะพยักหน้าหงึกหงักอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะเดินคอตกตามร่างสูงไปอย่างว่าง่าย ตอนนั้นเองอากิ
ก็กำลังจะเดินกลับบ้านแล้วผ่านหน้าโรงเรียนพี่ชายพอดี หล่อนเห็นพี่ชายแต่ทักไม่ทัน
อายะก็เดินเลี้ยวผ่านมุมถนนไปแล้ว แต่อากิก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมวันนี้พี่ชายถึงกลับบ้านกับคนที่ไม่รู้จัก
หรือจะเป็นเพื่อนที่ทำงาน อากิไม่ได้ติดใจมากนักจึงเดินทางกลับบ้านต่อ

ตอนค่ำ… อากิกำลังจะออกไปทำงานพิเศษที่ร้านคอนวีเนี่ยนใกล้ๆบ้าน ไคโอก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาหาทันที

“อายะล่ะ! อายะอยู่ไหน!” ชายหนุ่มรีบถามใหญ่ ท่าทางดูจะเป็นห่วงพี่ชายเค้ามาก จนอากิก็อดที่จะห่วงบ้างไม่ได้

“พี่อายะคงไปทำงานพิเศษแล้วล่ะค่ะ ไม่เห็นกลับมาที่บ้านเลย อาจจะแวะไปที่ร้านเลยก็ได้”

“ตอนเย็นเพื่อนผมบอกว่ามีคนมารอรับเค้าอยู่หน้าโรงเรียน อากิจังพอจะรู้มั้ยว่าเป็นใคร”

อากิทำท่านึก “อ๋อ… คนนั้นเองที่หล่อๆ”

“ใคร?” ไคโอรีบถามต่ออย่างร้อนใจ

“ไม่รู้สิ อากิไม่รู้จัก เป็นผู้ชายตัวสูงๆพอๆกับไคโอคุงเลย ผมหยักศกสีน้ำตาลใส่เสื้อโค้ตหนังสีดำ ไคคุง…
เกิดอะไรขึ้นกับอายะงั้นเหรอ?” ตอนนี้น้องสาวที่ใจคอไม่ค่อยดีก็รีบถามบ้าง

หน้าคมๆของนายแบบหนุ่มสุดหล่อออกอาการเครียดจัด ก่อนจะหันไปตอบคำถามของอากิ

“ตอนนี้ผมยังบอกไม่ได้ แต่ผมสัญญาว่าจะพาอายะกลับมาให้ได้ อากิไม่ต้องห่วงนะ วันนี้ผมอยากให้คุณลางานสักวัน
เผื่ออายะโทรมาจะได้มีคนคอยอยู่รับสาย”

“ได้… ได้ค่ะ”

ว่าแล้วคนที่ใจร้อนที่สุดก็วิ่งออกไปอย่างร้อนรนเพราะเป็นห่วงคนที่รักมาก แต่อย่างน้อยตอนนี้เค้าก็พอจะรู้แล้ว
ว่าจะไปตามหาหวานใจเค้าที่ไหน โรงแรมหรูที่เคยใช้จัดงานคราวก่อน เค้าลืมไปได้ยังไงว่านั่นเป็นโรงแรมของมัน
ไอ้ฮายาโตะ! ถ้ามันกล้าแตะต้องอายะแค่ปลายนิ้วล่ะก็ เค้าจะไม่ปล่อยมันไว้แน่!

ณ ห้องสวีทโรงแรมหรูกลางใจเมือง ห้องเดิมที่เค้าเคยอยู่ร่วมกับเจ้าน้ำแข็งขี้อ้อนอย่างมีความสุข
แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นนรกที่จะตามหลอกหลอนเค้าไปชั่วชีวิต

“กลัวเหรอ…” ร่างสูงที่ตอนนี้มีผ้าเช็ดตัวห่อพันกายแค่ผืนเดียวนั่งเบียดเข้ามาใกล้บนเตียง กลิ่นหอมอ่อนๆจากสบู่
เพราะเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆก็โชยมาเตะจมูก แต่กลับทำให้ร่างบางยิ่งสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ
มือเล็กๆยิ่งกำรอบผ้าเช็ดตัวที่ห่อตัวไว้แน่น ไม่ว่ายังไงก็จะยื้ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายไว้ให้ถึงที่สุด
จะไม่ยอมให้ไอ้คนขี้โกงนี่มันคว้าไปได้เด็ดขาด

“อะไรกัน ทีกับไคโอนายยังไม่เกร็งเลย”

นั่นสิ… ทีกับไคโอถึงตอนแรกจะกลัว แต่ก็ยอมให้มันทำง่ายๆ แต่ตอนนี้ทำไมถึงได้กลัวขนาดนี้ล่ะอายะ
กลัวจนไม่อยากให้ไอ้หมอนี่เข้ามาใกล้เพราะขยะแขยงจนแทบจะทนไม่ได้อยู่แล้ว

หรือว่า… กับไคโอเพราะเค้าเต็มใจ หรือว่า… เพราะเค้า ‘รัก’ มันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ยิ่งคิดอายะก็ยิ่งสับสน ยิ่งพอมาอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ก็ยิ่งไม่อยากจะนึกถึงหน้าเข้มๆของมัน
ถ้ามันรู้ว่าเค้าถูกคู่แข่งของมันทำลายจนป่นปี้ มันจะยังรักเค้าอยู่อีกหรือเปล่า ยังจะแคร์เค้าอยู่มั้ย
แค่คิดก็เจ็บปวดจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“ไม่ต้องห่วง ลีลาฉันไม่แพ้เจ้าไคโอแน่ บางที… นายอาจจะติดใจฉันกว่ามันก็ได้” ร่างสูงทำท่าจะเล้าโลม
ลูบเรียวแขนเรียวขาไปเรื่อยทั้งที่อายะพยายามจะป้องปัดทุกวิถีทาง จนฮายาโตะเริ่มหมดความอดทน
กดร่างบางลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี

“นายอย่าลืมนะว่าคืนนี้นายต้องยอมเป็นของฉัน ไม่งั้นฉันจะแฉเรื่องระหว่างนายกับไคโอให้นักข่าวรู้ให้หมด
ดูซิว่านายแบบชื่อดังอย่างมันจะยังมีหน้าอยู่ในวงการได้อีกหรือเปล่า
ถ้าใครๆรู้ว่ามันมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเพื่อนผู้ชาย”

อายะพยายามกัดฟันนิ่ง น้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอเบ้าอย่างเจ็บปวดที่สุด ถ้าไม่ใช่เพื่อไคโอ…
เค้าจะไม่มีวันยอมทำแบบนี้เด็ดขาด ไม่มีวันแน่ๆ!

“ถ้าฉันยอม… นายก็จะคืนรูปถ่ายพร้อมฟิล์มทั้งหมดให้ฉันใช่มั้ย”

“แน่นอน… ฉันแค่อยากให้เจ้าไคโอมันเสียใจที่ถูกแย่งชิงของรัก แต่รับรองว่ามันจะยังมีอนาคตต่อไปในวงการนี้แน่
แล้วฉันจะเหยียบเรื่องระหว่างนายกับมันไว้ชั่วชีวิตเลย”

อายะน้ำตาไหลพราก ถึงเค้าจะเจ็บปวดแต่ชื่อเสียงของไคโอยังอยู่ แค่นี้เค้าก็พอใจแล้ว

“งั้นนายก็เริ่มเหอะ… เรื่องมันจะได้จบๆไปซะที”

“ดีมากอายะ เข้าใจอะไรง่ายดี อันที่จริงนายนี่ก็น่ารักมากนะ ถึงฉันจะเคยคั่วผู้หญิงมาเยอะ แต่นายนี่แหละที่มีเสน่ห์
เย้ายวนใจฉันที่สุด มิน่าล่ะ… ไคโอมันถึงได้หลงใหลนายนัก” ร่างสูงไม่พูดเปล่าแต่ยังซุกไซร้ไล่ขบติ่งหูของร่างบางเบาๆ
อายะกัดฟันแน่น เค้าบอกกับตัวเองไว้ว่าจะไม่ยอมปริปากร้องออกมาเด็ดขาด

เสียงหวานๆของเค้าจะมีไว้เพื่อไคโอเพียงคนเดียวเท่านั้น

ฮายาโตะประกบปากร่างบางไว้แน่นสนิท แม้ว่าฝ่ายนั้นจะพยายามเม้มปากแน่น แต่เค้าก็ยังใช้ลิ้นดุนดันจนเผยอออก
และลิ้มรสความหอมหวานได้ในที่สุด มือกร้านเริ่มเลื่อนไล่ไปทั่ว ปัดผ่านแต้มสีชมพูตรงหน้าอกที่ไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบโดยสิ้นเชิง
ฮายาโตะถอนริมฝีปากขึ้นมาพร้อมกับขมวดคิ้ว ตอนนี้ร่างบางนอนนิ่งมีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ
แต่ร่างทั้งร่างกลับนอนนิ่งเหมือนท่อนไม้

‘ทนเก่งนักนะอายะ ก็ให้รู้ไปสิว่าหนุ่มนักรักอย่างฉันจะกระตุ้นนายให้รู้สึกไม่ได้’

ฮายาโตะงัดไม้ตายออกมาใช้ โดยการล้วงมือกร้านเข้าไปในผ้าเช็ดตัวกำแก่นกายของอายะพร้อมกับบดขยี้ส่วนนั้น
อย่างรุนแรง แต่ร่างกายของอายะก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ

‘แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ!’

ร่างสูงที่เริ่มจะหมดความอดทน และกำลังจะหมดอารมณ์ใช้ยุทธวิธีสุดท้ายกระชากผ้าขนหนูออกจากตัวร่างบาง
แล้วใช้ลิ้นอุ่นโลมเลียแท่งเนื้อที่ยังแน่นิ่ง เค้าทั้งจูบทั้งเลียอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงแต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะแข็งขืน
หรือชูชันขึ้นมาสักนิด

“โธ่เว้ย!!” ฮายาโตะกำหมัดทุบเตียงดับโมโห อารงอารมณ์เสียวซ่านที่มีตอนแรกกระเจิงหมด
เพราะคนที่นอนนิ่งให้ความร่วมมือดีเกินไป นิ่งจนเหมือนจะเป็นท่อนไม้ตายซากอยู่แล้ว

“ฉันสู้เจ้าไคโอไม่ได้ตรงไหน? นายบอกฉันสิอายะ!” ร่างสูงตวาดใส่ร่างบางที่นอนตาค้างไม่ได้สติ
ก่อนจะหลุดคำเพ้อออกมาเป็นช่วงๆ จนฮายาโตะต้องรู้สึกสะท้อนใจ

“ไค… ฉันขอโทษ… ฉันรักนายนะไค… ฉันขอโทษ”

“อายะ… นี่นายรักไคโอมากขนาดนี้เลยเหรอ”

ฮายาโตะเริ่มรู้ตัวว่าทำผิด ถึงเค้าจะอิจฉาที่ไคโอเป็นอัจฉริยะทำอะไรได้ดีกว่าเค้าไปหมด
แต่เค้าก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายอายะจริงๆ ตอนนี้รู้ตัวแล้วคงยังไม่สายเกินไป ฮายาโตะมองร่างบางที่ยังคงเพ้อไม่ได้สติ
และช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างที่เปลือยเปล่า ก่อนจะจัดแจงแต่งตัวแล้วทิ้งฟิล์มพร้อมรูปถ่ายทั้งหมดไว้ให้อายะ

แล้วก็เดินจากไปอย่างสมศักดิ์ศรีของคนพ่ายแพ้ที่แท้จริง................

lord · ตอบเมื่อ: Thu Apr 03, 2008 12:46 am เรื่อง:

Chapter 9: Secret of little heart

ร่างสูงขาวที่วิ่งพรวดออกจากลิฟท์ชนกับร่างสูงอีกคนที่กำลังยืนรอลิฟท์ลงชั้นล่างพอดี พอเจอไอ้ตัวการ
ที่ลักพาตัวคนรักของเค้าไปก็รีบคว้าคอเสื้อมันหมับ พร้อมกับง้างหมัดรอขู่

“แก! ฮายาโตะ! แกเอาอายะไปไว้ที่ไหน!”

ฮายาโตะยิ้มกริ่ม นานๆถึงจะเห็นเจ้าชายน้ำแข็งเร่าร้อนได้ขนาดนี้ จนอดไม่ได้ที่จะแกล้งมันต่อ

“ก็อยู่ในห้องสวีทโน่นไง ป่านนี้คงหลับเป็นตายไปแล้วมั้ง”

“แกทำอะไร อายะ!” มือที่กระชากคอเสื้อเกือบจะเลื่อนไปบีบคอมันอยู่แล้ว แต่มันก็ยังทำหน้ายียวนกวนประสาท
จนน่าจะจับไปปิ้งหมกท่อนัก

“วางใจเหอะ… หวานใจนายเค้าไม่ยอมฉันหรอก เอาแต่เพ้อหานายตลอดจนฉันหมดอารมณ์
โน่น… ป่านนี้ก็คงยังเพ้อหานายไม่เลิกล่ะมั้ง”

“ฮายาโตะ… นี่นาย…” มือหยาบกระด้างของเจ้าชายน้ำแข็งค่อยๆคลายออก

“เออ… ฉันยอมแพ้นายจริงๆว่ะเพื่อน นายมันโชคดีทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องความรัก ฉันน่ะอิจฉานายจริงๆ
แต่วางใจได้ ต่อไปนี้ฉันคงไม่อยู่กวนใจนายอีกแล้ว”

“นายหมายความว่าไง ฮายาโตะ?”

“ฉันก็จะไปเรียนต่อที่อเมริกาน่ะสิ แม่ฉันเร่งมาหลายเดือนแล้ว นายเองนะ ไค ระวังตัวให้ดีเหอะ ขืนคุณป้า
เอ๊ย! แม่นายรู้เรื่องนายกับอายะล่ะก็มีหวังได้เต้นเป็นเจ้าเข้าแน่”

“นายก็อย่าเผลอไปพูดให้ป้าแกได้ยินก็แล้วกัน” ไคโอเริ่มยิ้มออก

“นายกับฉันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยไหนแล้ว เห็นฉันเป็นคนปากสว่างหรือไง”

“ไม่ร้อก… ถ้านายไม่เผลอ” ไคโอหัวเราะร่วน

“เออ… ทำปากดี ถ้านายว่างมากล่ะก็รีบไปปลอบใจแฟนนายดีกว่า ป่านนี้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“อายะรักนายมากนะไค อย่าทำให้เค้าเสียใจนะ ม่ายงั้น… ฉันจะบินตรงจากอเมริกามาแย่งนายถึงที่เลย”

ฮายาโตะอวยพรทิ้งท้าย ก่อนจะจากไปอย่างมิตร คราวนี้ถึงเค้าจะโกรธที่ฮายาโตะมันทำเกินเหตุมากไปหน่อย
แต่ก็ต้องขอบใจมันที่ทำให้เค้าได้รู้ความในใจของอายะ

ร่างสูงค่อยๆแง้มประตูเข้าไปในห้อง… เจ้าฮายาโตะมันสร้างบรรยากาศได้ร้ายเหลือเกิน ในห้องมีแสงไฟสีส้มสลัว
เคล้ากับกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ชวนให้เคลิ้มฟุ้งไปทั่วห้อง เตียงก็เป็นเตียงน้ำอย่างดีแถมยังมีกระจกเงาติดรอบด้าน
ซึ่งเค้าเองไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนที่เค้ากับอายะกำลังรักกันจะยิ่งสร้างบรรยากาศให้รัญจวนใจแค่ไหน

ไคโอเหลือบไปเห็นร่างเป้าหมายที่ยังคงนอนเพ้ออยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างเล็กๆนอนแน่นิ่ง มีคราบน้ำตาไหลนองอาบแก้ม
อันที่จริงก็น่าสงสารนะ แต่ทำไมเค้ากลับคิดว่ามันน่ารักมากก็ไม่รู้

“อายะ… ฉันมาแล้ว” ร่างสูงเลื้อยลงไปกระซิบข้างหู

“ไค… ฉันรักนาย…” ร่างบางยังคงเพ้อไม่หยุด

ไคโอขยับยิ้มกริ่ม “ฉันรู้แล้วอายะ นายเองก็ตื่นได้แล้ว”

ร่างสูงโน้มลงไปประกบริมฝีปาก ความหวานที่คุ้นเคยค่อยๆแทรกซึมผ่านปลายลิ้นอุ่น
จนร่างกายที่ยอมเชื่อฟังเค้าเพียงคนเดียว ก็มีปฏิกิริยาตอบรับไปเองโดยอัตโนมัติ
จนเผลอครางกระเส่าเสียงหวานๆออกมา

“อา… ไค… รักนายนะ…” มือเล็กๆคลึงไปทั่วท้ายทอยร่างสูงตอนที่เค้าเปลี่ยนเป้าหมายมาลิ้มเลียยอดอก
ที่ตอนนี้กำลังชูชันได้ที่ ร่างเล็กๆบิดเร่าไปมา ตอนนั้นเองที่คนเพ้อมาตลอดก็รู้สึกตัว

“ไค?” เสียงสั่นๆเริ่มไม่แน่ใจนัก ทั้งที่ร่างกายทุกส่วนมันตอบรับไปหมดทั้งตัวแล้ว

“ใช่… ฉันเอง”

ไคโอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อปลุกร่างบางได้สำเร็จ ก่อนจะโอบร่างเล็กๆมาไว้ในอ้อมแขน
หน้าสวยหวานที่มีน้ำตาเอ่อคลอพอรู้ตัวว่าใครกอดอยู่ก็รีบคว้าคอหมับ
พร้อมกับซบหน้าร้องห่มร้องไห้กับไหล่กว้างทันที

“ไค… ฮือ… ไค ฉะ… ฉันกลัวมากเลย”

“นายไม่ต้องกลัวแล้วอายะ ฉันมาแล้ว ฉันจะปลอบนายเอง นายอย่าฝืนนะ”

“อื้อ…” ร่างบางรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะปล่อยให้ร่างสูงทำตามใจชอบเต็มที่ เค้าเริ่มจากโลมเลียหยาดน้ำตา
ออกจากพวงแก้มสวยอีกครั้ง จากนั้นก็บดขยี้แลกความหวานผ่านริมฝีปากกันและกันอย่างเร่าร้อนที่สุด
จนร่างบางที่เกือบจะขาดอากาศหายใจแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย เพราะกลัวว่ารสจูบอันแสนดูดดื่มจะทิ้งเค้าไปอีก
ไคโอพยายามถอนริมฝีปากออกมาก่อนที่อายะจะขาดใจตายไปซะก่อน
แต่หน้าคมๆก็ยังอมยิ้มกริ่มให้กับคนน่ารักที่ยังคงมองตอบตาแป๋ว

“นายไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้อายะ รับรองคืนนี้ฉันไม่ปล่อยนายแน่ ทั้งคืนยันสว่างเลยถ้านายไหว”
“บ้า!” หน้าสวยๆค้อนขวับ

ไคโอเริ่มมุดศีรษะไปซุกไซร้ใช้ลิ้มเลียเล่นเจ้ายอดอกสีชมพูนั้นอีกครั้ง ส่วนอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่าง
ยังใช้นิ้วเขี่ยเล่นอย่างได้ใจ จนอายะร้องครางแทบไม่เป็นภาษา แถมยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
โดยการนวดคลึงท้ายทอยของร่างสูงไปด้วยพร้อมกัน

“อืม… ไค ขอฉันทำบ้างสิ”

ร่างบางที่เริ่มพยศ จับร่างสูงพลิกตัวมาอยู่ด้านล่างบ้าง ก่อนจะไต่ลงไปในทิศตรงข้ามปลดกางเกงของร่างสูง
ออกอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ปากครอบครองแก่นกายที่แข็งขืนของร่างสูงพร้อมกับดูดเลียอย่างซุกซน

“อ๊ะ! อายะ… นายใจร้อนจัง” ร่างสูงผวาเฮือกด้วยความเสียวซ่าน เพราะร่างบางที่เคยเรียบร้อยกลับปรนเปรอเค้า
ได้อย่างถูกใจที่สุด แบบนี้มันต้องตบรางวัลกันหน่อยแล้ว ไคโอเลียลิ้นแผล็บ จ้องแท่งเนื้อที่เจ้าตัวจงใจแอ่นสะโพก
มาล่อถึงตรงหน้า ก่อนจะใช้ลิ้นชื้นแฉะโลมเลียปลายแท่งเนื้อนั้นบ้าง ลิ้นที่ช่ำชองกระตุกปลายส่วนอ่อนไหวสั่นสะท้าน
อายะแอ่นกายรับอย่างเผลอไผล ขนาดของเล่นที่อยู่ตรงหน้ายังลืมไปได้ชั่วขณะ

“อึก… ไค… เสียวจัง นายทำอีก… นะ…”

ไคโอยิ้มได้ใจก่อนจะครอบครองส่วนนั้นไว้ในปากเต็มที่ อายะเองก็ไม่ยอมถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียว
เค้ารีบคว้าแท่งแก่นกายของไคโอ พร้อมกับกระตุกชักไปมาอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดเมื่อทั้งคู่ส่งเสียงครางกระเส่าแข่งกัน
พวกเค้าก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาจากปลายแท่งเนื้อพร้อมกัน

“อา… เยี่ยมมาก… อายะ” ไคโอร้องครวญครางอย่างสุขสม ก่อนจะเลื่อนสะโพกของอายะลงไปอีก
สองมือฉีกแก้มก้นขาวอวบแยกออกเล็กน้อย จนเผยให้เห็นช่องทางแคบสีชมพูน่ารักจ่ออยู่ตรงหน้า ไคโอร้องซี้ด
ก่อนจะประกบปากดูดรอบทางแคบจนแดงก่ำ อายะบิดตัวเร่าครางกระเส่าไม่หยุด ยิ่งตอนที่ไคโอดุนลิ้นอุ่นเข้าไปในร่องก้น
เค้าก็แทบจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“อา… ไค… อ…ย่า อย่าแกล้งฉันสิ” อายะเผลอมองเงาตัวเองในกระจกที่ติดอยู่รอบๆ แล้วก็ต้องหน้าแดงก่ำ
ภาพของร่างเค้าเองที่คร่อมไคโอในทางตรงข้าม ไคโอที่กำลังโลมเลียช่องทางคับแคบของเค้าอย่างเมามัน
จนเค้าเผลอทำหน้ารัญจวนได้อย่างเย้ายวนที่สุด

นี่เหรอ… หน้าที่เจ้าไคโอมันชอบ มันยั่วยวนขนาดนี้นี่เอง มิน่าล่ะเจ้าน้ำแข็งมันถึงสติแตกกลายเป็นภูเขาไฟทุกที

“โอ๊ย! ฉันทนไม่ไหวแล้วอายะ!”

ไคโอลุกพรวดขึ้นมาแนบอยู่ข้างหลัง ปล่อยร่างบางยังนอนอยู่ในท่าคว่ำ รอรับแก่นกายอันแข็งขืนที่กำลังตั้งชูชันขึ้นมาอีกครั้ง
ร่างบางก็ให้ความร่วมมืออย่างดีที่สุด ขาเพรียวๆค่อยถ่างกางออกพร้อมกับยกสะโพกมนแอ่นไหว
ให้แก่นกายของสุดที่รักได้มีเนื้อที่แทรกแซงเข้ามาอย่างเต็มที่

“เบาๆนะ ไค… นายห้ามทำฉันเจ็บนะ…”

ไคโอกระแทกเนื้อแข็งเกร็งเข้าไปแทนคำตอบ จนร่างบางที่กำลังออดอ้อนให้ทำเบาๆยังน้ำตาเล็ด
เพราะความเจ็บปวดเสียวซ่าน ช่วยไม่ได้… ก็เค้ายังไม่ชิน แถมช่องแคบมันก็คับเหลือเกิน
จึงไม่แปลกเวลาที่แก่นกายโตเต็มวัยหนุ่มของไคโอกระแทกเข้ามาแล้วจะทำให้เค้าต้องเจ็บ
อายะพยายามกัดฟันแน่นพร้อมกับหายใจหอบถี่ให้ความเจ็บปวดค่อยๆผ่อนคลายเป็นความสุขสม
แล้วก็ได้ผลเมื่อไคโอเริ่มผ่อนจังหวะเบาลง แล้วเค้าก็ขยับสะโพกรับเป็นจังหวะไปพร้อมๆกัน

“โอ้ว… อา… ดีมาก ไค… อา…”

“นายเองก็เริ่มชินแล้วนี่อายะ ดูสิรับฉันทุกช็อตเลย งั้น… ขอครั้งสุดท้ายนะ” ร่างสูงกระซิบบอก
ก่อนจะกระแทกตัวเข้าไปจนมิด กระตุ้นจุดสวาทจนร่างบางสะบัดก้นบิดเร่า พร้อมกับจิกหาผ้าปูที่นอนเป็นพัลวัน
แล้วแท่งเนื้อกลางที่แอ่นมาอีกครั้งก็ปล่อยเปรอะทั่วไปหมด พร้อมกับของร่างสูงที่กำลังปล่อยน้ำรักพลุ่งพล่าน
จนอุ่นไปทั่วท้องน้อยของร่างบาง

“อ๊าาาาาา!!! ดีจังเลย…”

อายะฟุบหน้าลงกับหมอนอย่างอ่อนเพลีย ไคโอยังไม่ยอมปล่อย แก่นกายร้อนผ่าวของเค้ายังคงคั่งค้างอยู่ในทางแคบ
และไม่คิดที่จะถอนตัวออกมาง่ายๆ แต่ตอนนี้คงต้องรอให้มีอารมณ์รอบต่อไปซะก่อน
เค้าจึงดึงร่างบางที่ฟุบอยู่ข้างๆเข้ามากอดเบาๆ

“ขอฟังอีกทีนะที่รัก นายรักฉันหรือเปล่า?”

อายะหน้าแดงก่ำ พอไม่มีอารมณ์ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดที่ข้างหลังซึ่งสิ่งนั้นยังคงค้างอยู่

“ฉันก็พูดให้นายฟังไปแล้วนี่”

“ก็ฉันอยากฟังอีก” เจ้าน้ำแข็งเริ่มออกอาการขี้อ้อนเอาแต่ใจ

“ไม่เอา… ฉันไม่พูดแล้ว อ๊ะ… อา…” ร่างบางครางเสียงหวานอีกรอบ ตอนที่ร่างสูงเริ่มมีอารมณ์แล้วใช้สิ่งที่ค้างอยู่
กระตุ้นจุดสวาทของเค้าเบาๆ จนร่างบางอดคิดไม่ได้ว่าทำไมไอ้น้ำแข็งปีศาจนี่มันถึงได้มีเรี่ยวแรงเยอะขนาดนี้นะ

“ว่าไง อายะ นายจะยอมบอกฉันดีๆหรือต้องให้ฉันบังคับ”

“อา… ฉันรักนายไค! ฉันรักนาย! ปล่อยก่อนสิ ปล่อย…อื้ม”

“ช้าไปแล้วอายะ”

ไคโอยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะเริ่มมวยปล้ำยกต่อไป แล้วเค้าก็ทำตามที่พูดทุกประการ
โดยการนอนฟังเสียงครางหวานๆของอายะอย่างมีความสุขตลอดทั้งคืน............................

lord · ตอบเมื่อ: Thu Apr 03, 2008 12:50 am เรื่อง:

Chapter 10: Serious Meeting

“นายทำฉันเจ็บแทบแย่”
เสียงหวานๆยังบ่นขรมไม่เลิกระหว่างทางที่เดินไปโรงเรียนด้วยกัน

“ฉันขอโทษ” ร่างสูงส่งเสียงทุ้มอ้อน

“เล่นจนฉันหมดแรง แทบลุกไม่ไหว”

“ก็บอกว่าขอโทษไง” ร่างสูงเริ่มจะหงุดหงิดนิดๆ นี่เดินขอโทษมันมาตั้งแต่เช้าแล้ว
มันไม่คิดใจอ่อนยอมยกโทษให้เค้าบ้างหรือไงเนี่ย

“ปวดสะโพกจนนั่งไม่ได้เลย”

“ฉันขอโทษอายะ ฉันผิดไปแล้วจริงๆ”

หน้าหวานๆยิ้มกริ่ม “นายรู้ตัวก็ดี ถ้างั้นเพื่อเป็นการลงโทษนายห้ามยุ่งกับฉันหนึ่งอาทิตย์ เข้าใจมั้ย”

“หา!!” ไคโอแทบผวาคว้าร่างบางไว้แทบไม่ทัน “นายจะบ้าเหรอ ทำแบบนั้นก็ฆ่าฉันให้ตายซะดีกว่า
เห็นหน้านายทุกวันใครมันจะไปทนได้ ไม่รู้ล่ะ… คืนนี้ฉันจะให้โอกาสนายพักเต็มที่ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาเริ่มใหม่”

“หนอย… ไอ้น้ำแข็งโรคจิต! คิดว่าฉันจะยอมนายเรอะ!”

คราวนี้ไอ้น้ำแข็งโรคจิตที่ว่าก็เลยได้โอกาสยิ้มกริ่มบ้าง

“ยอมไม่ยอม เดี๋ยวพอประชุมกรรมการนักเรียนวันนี้เสร็จนายก็รู้ เผลอๆนายอาจจะต้องลงมาคุกเข่าอ้อนวอนฉันเลยก็ได้”

“ฝันไปเถอะ! ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ มีแต่นายนั่นแหละจะขาดใจตายเพราะไม่มีฉัน” ว่าแล้วคนอวดดีที่ยังไม่เจียม
ก็เดินตัวปลิวนำหน้าเข้าห้องเรียนอย่างร่าเริง แต่หมาป่าอย่างไคโอมีเหรอจะไม่มีแผนสำรอง
เค้าเตรียมไว้อยู่แล้วตั้งแต่รู้ว่าจะมีการประชุมกรรมการนักเรียนเรื่องการจัดงานโรงเรียนในอาทิตย์หน้า

ตอนบ่าย… ไคโอ ที่เป็นทั้งประธานนักเรียนและหัวหน้าห้อง ก็นำข้อสรุปที่ได้จากการประชุมคณะกรรมการมาแจ้งต่อกับเพื่อนๆ
มาดของเจ้าชายน้ำแข็งเวลายืนอยู่หน้าห้องอ่านรายงานอย่างจริงจังดูเท่ไม่หยอก จนใครบางคนอดที่จะเคลิ้มไม่ได้

“อายาเมะ” เสียงทุ้มจงใจเรียกชื่อเค้า จนคนกำลังเคลิ้มถึงกับสะดุ้งมานั่งตัวตรง
แล้วไอ้น้ำแข็งเจ้าเล่ห์ที่ยังวางมาดเจ้าชายก็ยิ้มกริ่มที่มุมปาก “ฉันเข้าใจว่าอากาศตอนบ่ายมันน่านอน
แต่นายช่วยฟังฉันให้จบก่อนได้มั้ย ฉันขี้เกียจพูดซ้ำ”

ไอ้น้ำแข็งโรคจิตเอ๊ย! ทีอยู่กันสองคนล่ะอ้อนเป็นลูกแมว พออยู่ต่อหน้าคนอื่นล่ะก็ชอบโขกสับเค้าดีนัก ฮึ… จำไว้เลย

“ฉันไม่ได้หลับ” อายะเอ่ยปากเถียง

“อ๋อเหรอ… งั้นช่วยบอกฉันทีว่าปีนี้ห้องเราได้รับมอบหมายงานอะไร?”

ตาสีนิลสวยของอายะเบิกกว้างเกือบเท่าไข่ห่าน แล้วเค้าจะได้ฟังมันมั้ยล่ะนั่น ก็มัวแต่เหม่อกับมาดละลายใจของมันเนี่ย
ไอ้น้ำแข็งเอ๊ย! แบบนี้มันหักหลังกันชัดๆ เพื่อนๆในห้องก็หันมาลุ้นเป็นตาเดียว อายะได้แต่อ้ำอึ้ง ก่อนจะยอมแพ้รูด

“ฉะ… ฉันไม่รู้”
มีเสียงหัวเราะร่วนจากเพื่อนๆเกือบทั้งห้อง จนหน้าสวยๆยิ่งแดงเข้าไปใหญ่

“สรุปว่านายหลับ” ไคโอยังหาเรื่องไม่เลิก

“ฉันไม่ได้หลับ!” หน้าเล็กๆยังกลั้นใจเงยขึ้นมาเถียงทั้งที่รู้ว่ามันฟังไม่ขึ้น

“เอ่อ… ไคโอคุง อายะเค้าไม่ได้หลับหรอกครับ ผมเห็นเค้ากำลังท่องโน้ตดนตรีอยู่ ในงานโรงเรียนเค้าต้องเล่นเพลงเปิดงานด้วย
อาจารย์ทาคาซาว่าคงให้มาท่องน่ะครับ”

อัศวินขี่ม้าขาวที่หน้าตาไม่สมกับตำแหน่งอัศวินสักนิด เมื่อรูปร่างมันผอมเตี้ยแถมยังซีดเหมือนคนขี้โรค
ใส่แว่นตาหนาเตอะ แต่ยังไงก็ต้องขอบใจล่ะนะที่มาช่วยกู้ชีวิตเค้าเอาไว้

ตาสีฟ้าครามส่งประกายปลาบจ้องเขม็งไปที่เจ้าอัศวินตัวแสบที่บังอาจมาปกป้องคนรักของเค้าอย่างถือวิสาสะ
อันที่จริงเค้าก็ตั้งใจจะแกล้งแค่นิดเดียว (นั่นเหรอนิดเดียว พ่อคุ้ณ! ล่อซะขายหน้าไปทั้งชั้น)
แล้วก็จะเข้าเรื่องเพลงเปิดงานอยู่แล้ว แต่ไอ้นี่ดันผ่ามาแย่งหน้าที่เค้าซะก่อน บังอาจมาก!

“ก็อย่างที่ เคตะคุง บอกมานั่นแหละ อายะต้องเล่นเพลงเปิดงาน แต่ยังไม่หมดแค่นี้ ปีนี้ห้องเราจับฉลากได้เล่นละครเวที
ดังนั้นคงต้องขอความร่วมมือทุกคนช่วยวางบทและเลือกตัวแสดงด้วย”

เพื่อนคนนึงยกมือแทรกขึ้นมา

“แล้วห้องเราจะเล่นเรื่องอะไรล่ะ ไคโอ?”

“เพื่อนๆว่าไงล่ะ”

“ซามูไรพ่อลูกอ่อน!” มีคนนึงเสนอความเห็น

“ปัญญาอ่อนน่ะดิ! งานอย่างนี้ใครเค้าอยากพะบู๊กัน เดี๋ยวพวกสาวๆโรงเรียนข้างๆก็เบื่อแย่สิ” ไดจิโวย

“งั้นเล่นบันนี่เกิร์ลเหมือนห้อง C ปีที่แล้วเป็นไง”

“ปัดโธ่! แล้วจะไปเลียนแบบเค้าทำม้ายยยย!! แบบนี้ก็เสียชื่อห้อง A แย่ดิ” คราวนี้ไดจิลุกมาเต้น

“ฉันว่า… น่าจะเล่นเรื่อง ซินเดอเรลล่า นะ”

เสียงแหบๆของเจ้าแว่นเสนอบ้าง แต่คราวนี้ทุกคนเหลียวมองหน้ากันเหมือนจะสนใจ

“ฉันว่าซินเดอเรลล่าก็ไม่เลวนะ คลาสสิกดีด้วย พวกนักเรียนหญิงคงไม่เบื่อ แถมยังได้แต่งชุดสุดหรู
มีเจ้าหญิงเจ้าชายสุดแสนสง่างาม เพอร์เฟ็ก!” ในที่สุดก็ถูกใจมันซะทีเจ้าไดจิ

แล้วพอถึงตอนโหวตเลือกเรื่องที่จะแสดง ซินเดอเรนล่าฉบับเด็กห้อง A ก็ชนะขาดลอย

“เอาล่ะเรื่องที่จะเล่นก็ได้แล้ว ต่อไปก็กำหนดตัวละครเอก มีใครจะเสนอชื่อมั้ย?” ไคโอที่เริ่มเหนื่อยใจ
กับการจับปูใส่กระด้งก็เปิดประเด็นต่อ

“แหงแซะ… เจ้าชายก็ต้องเป็นนายอยู่แล้วไค ไม่งั้นโกยเรตติ้งไม่อยู่แน่”

ข้อเสนอที่ผ่านฉลุยแบบไม่ต้องโหวต แต่เล่นเอาคนฟังยิ่งท้อ ปกติเวลามีงานโรงเรียนประธานอย่างเค้า
ก็มีงานยุ่งจนล้นมืออยู่แล้ว นี่ยังโดนยัดเยียดงานเพิ่มอีก บ้าชะมัด…

ส่วนคนที่กำลังหาทางเลี่ยงงานอีกคนก็พยายามไหลลงไปหลบใต้โต๊ะแต่ไม่รอด เมื่อเจ้าแว่นที่เค้ากำลังสำนึกบุญคุณ
ดันหวังดีไม่รู้จักกาลเทศะ โดยการโพล่งเสนอชื่อเค้าออกมา

“งั้นบทซินเดอเรลล่าก็ต้องเป็น อายะเมะคุง”

ข้อเสนอที่ผ่านฉลุยแบบไม่ต้องโหวตอีกเช่นกัน แต่ช่วยให้คนที่กำลังทำหน้าเหนื่อยใจมีพลังฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เจ้าหญิงของเค้านี่สิทำท่าเหมือนจะกัดลิ้นตัวเองตายซะให้ได้

“ฉัน… เล่นละครไม่เก่ง ไม่เล่นได้มั้ย” อายะยังพยายามหาช่องปฏิเสธ

“ฉันก็เล่นไม่เก่ง ยังยอมเล่นเลย นี่เป็นมติที่ประชุมนะ อายะ เพราะฉะนั้นนายไม่มีสิทธิ์มางอแง”

ตอแหลแล้ว… นายเป็นนายแบบนะ มีเหรอจะไม่เก่งการแสดง ใครเชื่อมันก็บ้าเต็มทน

“ตกลงเอาตามนี้ บทที่เหลือพวกนายก็จัดการกันเองก็แล้วกัน เดี๋ยวให้ ฮิคารุ เป็นคนเขียนบท ส่วนฉัน…
จะไปประชุมกับพวกรุ่นน้องต่อ”

ไคโอสรุปงานในตอนท้ายก่อนจะเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่วายเฉียดผ่านโต๊ะของคนที่กำลังนั่งแก้มป่องเพราะงอนสนิท

“แล้วฉันจะรอให้ถึงวันซ้อมนะเจ้าหญิง” ร่างสูงกระซิบบอกก่อนจะเดินตัวปลิวหนีไปอย่างหน้าไม่อาย
ปล่อยให้อายะนั่งหงุดหงิดงุ่นง่านคนเดียว

แต่ยังไม่เท่า… สายตาของใครบางคนที่กำลังแอบมองคนทั้งคู่ด้วยความริษยา

วันซ้อมวันแรกยิ่งวุ่น… เพราะเหล่าบรรดาทโมนประจำห้องดีที่ถูกจับมาแต่งหญิงบ้างแต่งเป็นทหารบ้างก็เล่นนอกบทกัน
จนวุ่นไปหมด ทำเอาฮิคารุที่เป็นทั้งคนกำกับและคนเขียนบทได้แต่นั่งกุมขมับ แต่งานนี้อายะกลับรู้สึกโล่งอกนิดๆ
เพราะทุกคนมัวแต่ยุ่งกับบทตัวเองเลยไม่มีใครสนใจเค้า

“โธ่เว้ย!!” ฮิคารุทิ้งแฟ้มบทลงบนพื้นอย่างหมดความอดทน แล้วกระแทกตัวนั่งข้างๆอายะ
ที่กำลังซ้อมร้องเพลงเปิดงานเบาๆ

อันที่จริงฮิคารุก็เป็นหนุ่มน้อยสุดหล่ออีกคนที่ติดอันดับท็อปไฟฟ์ของโรงเรียน จะแพ้ก็แต่ไคโอกับชินยะที่อยู่ห้อง C เท่านั้น
ส่วนอีกสองคนคือ โทระและอาเบะ ห้อง B และ E ก็ถือว่าหน้าตาดี

แต่ถ้าจะนับกันตามอันดับท็อปเท็นจริงๆ ห้อง A จะมีหนุ่มฮ็อตมากที่สุดถึงห้าคนด้วยกัน คือ ไคโอ ฮิคารุ ชินเรย์
เรียว และเจ้า ไดจิ เพื่อนรักของเค้า

นอกจากนั้น… ถ้าไล่ตามอันดับหนุ่มหน้าสวยท็อปไฟฟ์ ห้องของเค้าก็ยังกวาดรวดทั้งสามตำแหน่งอันดับต้น
ซึ่งได้แก่ โชชุน นารุมิ และตัวเค้าเอง แล้วพวกที่เหลือก็ใช่ว่าจะไม่หล่อ แต่ละคนล้วนมีดีกรีเป็นนักกีฬาระดับต้นๆ
หรือไม่ก็หัวกะทิชั้นนำของโรงเรียนทั้งนั้น หน้าตาก็หล่อเท่เก๋ชิวเป็นเอกลักษณ์ตามมาดของแต่ละคน

สรุปแล้ว… ปี 3 ห้อง A เป็นแหล่งรวมคนหน้าตาดีไว้มากที่สุดในโรงเรียนนี้ (ชนิดถ้าเอาระเบิดมาปาห้องนี้ทิ้งซะ
โรงเรียนมันจะไม่เหลือคนหล่อว่างั้นเหอะ)

“ใจเย็นน่าฮิคารุคุง เดี๋ยวพอพวกนั้นเล่นจนเหนื่อยเค้าก็กลับมาเล่นตามบทของนายเองแหละ”
อายะพยายามปลอบใจเพื่อน

“นายไม่ใช่ฉันนี่อายะ ที่ต้องมาคอยคุมเจ้าลิงกังพวกนี้น่ะ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าพวกมันจะยอมเล่นตามบทที่ฉันให้
แล้วซ้อมให้เสร็จสักชั่วโมงก็ไม่ได้หรือไง เอ… หรือบทละครของฉันมันจะมีปัญหา?”
“ไม่นี่” อายะให้ความเห็น “นายเขียนดีแล้ว”

“เหรอ… แต่ฉันว่าตอนจบมันยังไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่นะ อันที่จริงฉันอยากจะเพิ่มบทจูบตอนจบด้วยซ้ำ นายจะว่าไง”

อายะทำท่าสยองพร้อมกับส่ายหัววืด “ไม่ดีมั้ง”

“ทำไมล่ะ ฉันก็เห็นช่วงนี้นายกับไคโอก็สนิทสนมกันดีออก นั่น… อายุยืนจริงๆ ไอ้น้ำแข็งพันปี พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ”

ไคโอที่ตอนนี้หัวฟูหน้าตายุ่งเหยิงสุดๆ ราวกับเพิ่งถูกพวกคณะกรรมการนักเรียนรุมสกรำมาหมาดๆ เดินหน้าบอกบุญไม่รับเข้ามาหา
ก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่บนพื้นเวทีอย่างหมดแรง เพิ่งเคยเห็นไอ้ปีศาจน้ำแข็งพันปีรู้จักหมดแรงกับเค้าก็งานนี้
จนอายะอดที่จะหัวเราะเยาะสมน้ำหน้ามันไม่ได้ ชอบหาเรื่องใส่ตัวดีนัก

“เหนื่อยชิบ!” เสียงทุ้มเริ่มบ่นประปอดกระแปดเป็นระยะ “พวกกรรมการบ้าเรียกร้องกันอยู่ได้ น่าเบื่อชะมัด”

“นายน่ะยังดี กรรมการนักเรียนแต่ละคนก็แฟนคลับนายทั้งนั้น ยังไงก็เชื่อฟังนายอยู่แล้ว แต่ฉันเนี่ยดิ…
ต้องมารบกับไอ้ลิงทโมนพวกนี้ ขนาดฉันเป็นรองหัวหน้านะเฟ้ย พวกมันยังไม่ฟังกันเลย” ฮิคารุร่วมบ่นขรมด้วยอีกคน
พร้อมกับทำท่าเหมือนอยากจะปล่อยโฮออกมา

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ร่างสูงกระเด้งตัวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะตะโกนสุดเสียงทะลุกลางวงไอ้พวกที่กำลังเล่นกันอยู่

“เลิกเล่นกันได้แล้ว! ทำงานเฟ้ยทำงาน!” ตาสีฟ้าที่ดุอยู่แล้วยิ่งดุจัดจนไอ้พวกที่กำลังเล่นยังกลับมายืนจ๋อง
เรียงหน้ากระดานกันอย่างเรียบร้อย “จะทำอะไรต่อก็เชิญนายเลยฮิคารุ ฉันเหนื่อยใจจะขาดอยู่แล้ว ของีบแป๊บแล้วกัน”
ว่าแล้วเจ้าน้ำแข็งก็สลบเหมือดคาพื้นเวทีตรงนั้นนั่นเอง

ฮิคารุกลับไปจัดการซ้อมบทให้พวกลิงทโมนต่อ อายะที่ยังอ้างว่ายังไม่ได้ท่องบทเพราะมัวแต่ซ้อมร้องเพลง
ก็ได้รับอนุญาตให้ไปนั่งท่องมาก่อน อายะเลยนั่งดูบทเงียบๆอยู่ข้างไอ้น้ำแข็งที่หลับเป็นตาย
ตาสีดำสนิทเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนรัก… ไม่รู้มาก่อนเลยว่าตอนที่มันหลับจะน่ารักขนาดนี้
ขนตาก็ย้าว ยาว ปากก็แด๊ง แดง จนน่าจับมา… จูบ

ไม่! ไม่นะอายะ! แกคิดอะไรอยู่เนี่ย แกจะลักหลับมันต่อหน้าเพื่อนฝูงไม่ได้นะเฟ้ย
(แสดงว่าถ้าไม่ได้อยู่ต่อหน้าเพื่อน จะลักหลับได้ว่างั้น)

“ไคโอคุงท่าจะเพลียมากนะครับ ดูสิ… หลับปุ๋ยเชียว” เจ้าแว่นที่ไม่รู้ว่าแอบย่องเข้ามาเมื่อไหร่ ถือผ้าห่ม
(ที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน) มาคลุมให้ร่างสูงหน้าตาเฉย ซึ่งมันเองก็เต็มใจคว้าไปกอดหมับแก้หนาว
อายะจ้องท่าของเจ้าคนนอนละเมออย่างหมั่นไส้

“หึๆ น่ารักนะครับ ไคโอคุงเนี่ย” เจ้าแว่นเปรยพร้อมกับจ้องหน้าคนหลับตาเป็นมัน “ยังกะเด็กเลย”
“เด็กผีน่ะสิ” อายะต่อให้

แล้วเด็กผีที่กำลังถูกพาดพิงถึงก็นอนพลิกตัวในท่าที่ยั่วยวนที่สุด แขนขาวเพรียวตวัดขึ้นไปวางเหนือศีรษะ
ตั้งขาแยกออกพร้อมกับบิดสะโพกเล็กน้อย เสื้อนักเรียนที่มันเล่นปลดกระดุมทิ้งไปห้าจากหกเม็ด
ก็กำลังโชว์ไหล่และแผ่นอกตึงหรา พร้อมกับจุดแต้มสีชมพูข้างซ้ายที่เผลอโผล่ตามออกมาด้วย
เล่นเอาคนอีกสองคนที่นั่งมองอยู่ข้างๆแทบเลือดกำเดากระฉูด

ไอ้อายะงี่เง่า! แกก็เห็นของมันเป็นประจำอยู่แล้ว แล้วยังจะมาตื่นเต้นทำหอกอะไรเนี่ย

อายะยกมือกุมขมับ แต่พอลอบมองอีกคนที่ยังนั่งอยู่ข้างๆอาการหนักกว่าเค้าอีก
เพราะน้ำลายไหลย้อยจนเกือบจะหกถึงพื้นอยู่แล้ว ก่อนที่เจ้าตัวจะรู้สึกตัวแล้วปาดออกอย่างใจเย็น

“อื้ม… อายะ…” เสียงทุ้มๆละเมอออกมาอย่างหวานฉ่ำ เล่นงานคนที่ถูกละเมอหาถึงกับหน้าถอดสี แต่ยังไม่เท่า…
เจ้าแว่นหนาที่กำลังตวัดสายตามาจ้องหน้าเค้าเขม็ง

ไอ้น้ำแข็งวิปริต! อย่าเชียวนะ… ถึงจะละเมอแต่ก็ให้มันมีกาลเทศะมั่งซีเฟ้ย ไม่ใช่มาละเมอพล่ามพูดอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้
(ถ้ามันมีสติขนาดนั้นเค้าก็ไม่เรียกว่าละเมอแล้วล่ะจ้ะอายะจ๋า)

“อายะ… นายอย่าใจร้ายกับฉันนักสิ…”

โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย ขอแทรกแผ่นดินเผ่นไปก่อนที่มันจะพล่ามจบดีกว่า (เออเนอะ… แทนที่จะปลุกกลับหนีซะงั้น)

“ฉะ… ฉันเพิ่งนึกได้… วะ… ว่าต้องไปซ้อมไวโอลินให้พวกรุ่นน้อง เคตะ นะ… นายช่วยบอกฮิคารุให้ฉันทีนะ”

ว่าแล้วร่างบางก็เผ่นแนบหนีไปซะดื้อๆ ปล่อยให้คนที่กำลังอิจฉาตาลุกวาว นั่งฟังคนรักของเค้าพล่ามเสียงหวานๆต่อไปจนจบ...............

frame · ตอบเมื่อ: Wed Apr 09, 2008 12:13 pm เรื่อง:

มาต่อให้เร็ๆๆนะคับ

mycopyprint · ตอบเมื่อ: Mon May 05, 2008 9:02 pm เรื่อง:

มาต่ออีกนะคับ

nukkung · ตอบเมื่อ: Sat Jul 05, 2008 11:51 pm เรื่อง:

สนุกมากๆเลย
ต่อเร็วๆนะคับ
Surprised

_________________
*--*

nananaruk · ผู้มาเยือน

สนุกมากมาก Razz

มาต่อเร็ว ๆ นะคับ

อยากอ่านต่อด่วน ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ Twisted Evil

patrician · ตอบเมื่อ: Mon Sep 08, 2008 3:46 pm เรื่อง:

หนุกดี

ผู้มาเยือน · ตอบเมื่อ: Sat Oct 11, 2008 1:21 am เรื่อง:

รีบๆมาต่อนะ รออยุ

ton2929 · ตอบเมื่อ: Sun Nov 30, 2008 4:29 pm เรื่อง:

มาต่อเร็ว ๆนะครับ
_________________
อยากมีเพื่อนมากมาย

	- สังคมเกย์แห่งใหม่- -> -> นิยายรักซาบซื้ง ดุเด็ดเผ็ดร้อน ชาวเกย์	ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง ไปที่หน้า ก่อนหน้า 1, 2, 3
หน้า 3 จาก 3

**-** สังคมเกย์แห่งใหม่**-**

แบ่งปันทุกสิ่ง มีทุกอย่างที่ต้องการ

- สังคมเกย์แห่งใหม่-