ถึงร้ายก็รัก

[_zoz]

รอรอรอรอรอรอ - -
_________________

[ผู้มาเยือน]

สนุกดีจัง

[krab]

ขอบคุณครับ

[lumos]

สนุกดี มาต่อเร็วๆนะครับ

[kkk_kkk]

ขอบคุณ มาตอนใหม่เร็ว ๆ นะ

[art12345]

ขอบคุณครับ
_________________
ขอบคุณครับ

[t-mon-niez]

หนุกหนานๆ ขอบคุงค้าบบ

[sawerty]

สนุกดีครับผม

[mycopyprint]

หายไปไหนกันหมดไม่มาต่อกันเลย

[zeanza]

อยาอ่านต่อ แล้ว อ่ะคับ

[taz]

อยาก (อ่าน) เหมือนกัน

[maxnet]

▓▓▓▓▓ ♂ ♥ ♂ ขอบคุณมากๆคับ ▓▓▓▓▓

[frame]

มาต่อให้เร็วๆๆๆๆๆหน่อยนะคับอยากอ่านจังเลย0879737870เฟรม

[lord]

ตอนที่ 5 วันที่แสนเบื่อ
ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาริวอิจิสังเกตเห็นซาโตยะเอาแต่หลบหน้าเขาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืนนั้น ชายหนุ่มก็พูดเป็นปริศนาว่าถ้าเขาทำตัวดีๆชายหนุ่มจะไม่เกลียด แล้วมาหลบหน้ากันแบบนี้ร่างบางก็คิดไม่ตก ทำไมนะชายหนุ่มคนนี้ถึงได้อารมณ์ปรวนแปรนัก
“เฮ่อ…เบื่อจัง” ริวอิจิถอนหายใจอยู่บนเก้าอี้โซฟา สายตาก็มองไปที่หน้าต่างข้างนอก ตอนนี้ร่างบางกำลังเหม่อจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งกำลังจ้องมองอยู่และเดินมาหาร่างบาง
“ถอนหายใจทำไมริวอิจิ เหงาล่ะซิท่า” คุณลุงเดินมาลูบหัวริวอิจิเบาๆทำให้เขาถึงกับสะดุ้งตกใจ
“อุ๊ย !! คุณลงมาตั้งแต่เมื่อไร” ร่างบางหันไปถาม
“มานานแล้วล่ะ เบื่อก็ออกไปเที่ยวซิ”
“ผมจะไปไหนได้ครับ ไปคนเดียวมีหวังหลงตายเลย”
“ก็ไปกับลูกชายลุงไง
วันนี้ลุงได้ข่าวว่าเขาจะไปตกปลาและก็ไปตั้งแคมปิ้งอะไรของเขานั้นแหละ”
ตอนแรกที่ได้ยินริวอิจิถึงกับยิ้มทันทีแต่สักพักเขาก็คิดได้จึงรีบหุบยิ้ม
ชายหนุ่มเนี้ยนะจะให้เขาไปด้วยไม่มีทางหรอก
“ลูกชายลุงเขาไม่ชอบผม เขาคงไม่ให้ผมไปหรอกครับ”
ร่างบางทำหน้าเศร้า
“ให้ไปซิ ไปแต่งตัวแล้วก็ลงมาข้างล่าง เดี๋ยวลุงจัดการเอง”
“จะดีหรอครับ” ริวอิจิยังลังเลใจ
“ไม่อยากไปเที่ยวหรือไงล่ะ”
คุณลุงหันมาย้ำอีกครั้งกับผม ก่อนที่ผมจะรีบวิ่งไปแต่งตัว
ถึงเขาจะว่าอย่างไงผมก็ไม่สนก็คนมันอยากไปเที่ยวนี่น่า
เมื่อผมแต่งตัวเสร็จผมก็ลงมาข้างล่างทันที เห็นคุณลุงคุยกับซาโตยะอยู่ด้วยสีหน้าเครียด
ผมชักจะไม่แน่ใจว่าจะไปดีหรือเปล่า สุดท้ายเห็นคุณลุงกวักมือเรียกผมผมก็เลยรีบเดินไปหา
“ฝากน้องด้วยนะดูแลกันดีๆ อย่าแกล้งน้องล่ะ”
คุณลุงหันมาสั่งกับซาโตยะก่อนที่ชายหนุ่มจะพยักหน้ารับแบบไม่เต็มใจ
“เสร็จแล้วก็ตามมา”
ซาโตยะเดินนำหน้า ริวอิจิรีบเดินตาม และชายหนุ่มก็หยุดอยู่ที่รถคันหนึ่งบนรถเหมือนมีทุกอย่างเตรียมไว้แล้ว ชายหนุ่มอ้อมไปทางคนขับส่วนริวอิจิก็ยังยืนอยู่ข้างล่าง
“ขึ้นมาได้แล้วคุณชาย สายมากแล้วนะ” ชายหนุ่มดุใส่ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ร่างบางขึ้นมา
“รู้แล้วล่ะน่า”
ร่างบางหน้ามุ่ยใส่

[lord]

ตลอดทางที่นั่งรถมาร่างบางไม่พูดกับชายหนุ่มสักคำ
ส่วนชายหนุ่มเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะพูดกับร่างบางเหมือนกัน สถานการณ์บนรถดูอึดอัดมาก
ร่างบางชักทนไม่ไหวแล้ว
“นี่ ถ้านายไม่เต็มใจจะพาเรามาก็ไม่ต้องไปรับปากคุณลุงซิ” ร่างบางเริ่มเปิดศึก
“ฉันมีโอกาสที่จะปฏิเสธได้หรอ พ่อฉันรักนายออกขนาดนั้น
ขนาดฉันที่เป็นลูกแท้ๆยังไม่สนใจเท่านายเลย”
“นี่ทำไมต้องมาว่ากันด้วย ไหนนายบอกว่าจะไม่เกลียดฉันแล้วไง”
ร่างบางหันมาจ้องหน้าชายหนุ่ม
“ไม่ได้ว่าก็แค่พูดให้ฟัง” ชายหนุ่มยียวนใส่
“รู้งี้ไม่น่ามาเลย” ร่างบางบ่นพึมพำ
“เอี๊ยด” เสียงรถเบรกกะทันหัน
“โอ๊ย!!” ร่างบางร้องเมื่อหัวไปกระแทกกับกระจกรถ
“นี่นายแกล้งฉันหรอ” ร่างบางขึ้นเสียงใส่
“เปล่า ก็มันถึงแล้วฉันก็ต้องเบรกซิ”
ชายหนุ่มหันไปตอบก่อนที่จะเปิดประตูรถลงไปข้างล่างระหว่างที่หันหลังให้ชายหนุ่มก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะใบหน้ายามงอนของร่างบางมันดูน่ารักเสียเหลือเกิน
ร่างบางใช้มือลูบหน้าผากเบาๆก่อนที่จะเปิดประตูรถลงมา
เมื่อมองไปข้างล่างเห็นทิวทัศน์ที่สวยงาม ข้างหน้ามีแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ใสสะอาด
มองไปสุดตาเห็นภูเขาลิบๆ เมื่อมองใกล้ก็พบต้นไม้และดอกไม้นานาพันธ์
ร่างบางสูดอากาศเข้าเต็มปอดก่อนที่จะถูกขัดจังหวะ
“ยื่นเป็นคุณชายอยู่ได้ รีบขนของลงจากรถซิ”
จากบรรยากาศที่เคลิบเคลิ้มกับต้องหยุดชะงักลงด้วยน้ำเสียงของชายหนุ่ม
ทำไมเขาต้องมาขัดเสียอยู่เรื่อยเลย ร่างบางจึงตัดสินใจขนของช่วยชายหนุ่ม