ถึงร้ายก็รัก

[lord]

ตอนที่ 6 แคมปิ้งส์ที่แสนรันทด
ร่างบางตัดสินใจยกกล่องใบหนึ่งลงจากรถ แต่มันหนักมากร่างบางยกไม่ไหวแต่ก็พยายามยก
ชายหนุ่มเห็นรู้สึกรำคราญมาก
“พอๆๆ ไม่ต้องยกหรอก เดี๋ยวฉันยกเอง มาหยิบของเบาๆดีกว่า”
ชายหนุ่มเดินไปยก แต่ร่างบางไม่ยอมปล่อย
“ไม่ต้องฉันยกเองได้” ร่างบางยังคงดื้อดึง
“ตามใจยกให้ได้นะ” ชายหนุ่มโมโห
นี่เขาอุตส่าห์เข้าไปช่วยแท้ๆยังเล่นตัวอีก สมน้ำหน้าปล่อยให้ยกให้เข็ด
ชายหนุ่มเดินไปขนอย่างอื่นแทน แต่สายตาก็ยังมองที่ร่างบางอยู่
“อึบ…..ทำไมมันหนักอย่างนี้นะ”
ร่างบางเหล่ตามองชายหนุ่ม
ไม่ได้ เราห้ามยอมแพ้เด็ดขาด ต้องยกให้ขึ้น
ร่างบางยกอีกรอบแต่ยกเท่าไรก็ยกไม่ไหว ทำไมนะหมอนี่ถึงได้เหนือกว่าเราทุกอย่าง
หน้าตาก็ดีแถมแรงเยอะอีกต่างหาก
“ไง ฉันขนของลงมาหมดแล้ว แต่นายยังยกไม่ได้สักชิ้นเลยนะ”
ชายหนุ่มพูดเย้ยหยันข้างหู
“อุ๊ย!” ร่างบางสะดุ้งยกมือปิดหู
“อะไรกันขวัญอ่อนจริงๆ หนีไปฉันจัดการเอง”
ชายหนุ่มดันร่างบางออกห่างและจัดการยกกล่องเจ้าปัญหาลงจากรถ
“เบาจะตายยกไม่ขึ้นอีก” ชายหนุ่มหันมาว่าอีกครั้ง
“ก็ฉันไม่ใช่พวกกรรมกรอย่างนายนี่…..อุ๊บ”
ร่างบางตกใจกับสิ่งที่พูดรีบเอามือปิดปาก
ชายหนุ่มไม่พอใจคำสิ่งที่ร่างบางพูด เขากำหมัดแน่นและเงื้อมือมาที่ร่างบาง
นี่เขาจะต่อยเราหรอไม่นะ ร่างบางใช้มือปิดหน้าตัวเอง
ชายหนุ่มเขกหัวร่างบาง สร้างความตกใจให้ร่างบางไม่น้อย
“นี่แนะ วันหลังอย่ามาดูถูกกันอีกนะ”
“เจ็บนะเขกมาได้” ร่างบางเอามือลูบหัว
“ฉันก็เจ็บเหมือนกันนะ แต่มันเจ็บที่ตรงนี้”
ชายหนุ่มชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง
เมื่อขนของลงจากรถแล้ว ชายหนุ่มก็จัดการกางเต้นส์
ชายหนุ่มเลือกทำเลดีๆเหมาะแต่การกาง
ส่วนร่างบางก็จัดข้าวของให้เป็นระเบียบใกล้ๆกับที่กางเต้นส์
“เสร็จสักที” ร่างบางล้มตัวนอนลงบนพื้น
สายตาก็ยังมองชายหนุ่มที่ตอนนี้ ขมักเขม่นอยู่กับการกางเต้นส์
“นี่เมื่อไรจะเสร็จ ตอนนี้มันก็จะมืดแล้วนะ ฉันหิว”
ร่างบางตะโกนออกมา
“หิวก็ทำกินเองซิ” ชายหนุ่มบอก
ร่างบางเดินไปดูเสบียงว่าชายหนุ่มเอาอะไรมาบ้าง
สิ่งที่ร่างบางเห็นมีแต่น้ำกับเบียร์และอุปกรณ์การทำอาหาร แล้วเขาจะทำอย่างไงเนี้ย
“ไม่เห็นมีอะไรที่มันกินได้เลย”
ชายหนุ่มเมื่อกางเต้นส์ก็เดินมาใกล้ๆร่างบาง

*-*
“ฉันมาตั้งแค้มส์ปิ้งนะ ไม่ได้มาปิ๊กนิกถึงจะได้เตรียมของทุกอย่าง”
ชายหนุ่มหัวเสียนี่พ่อไม่หน้าให้ร่างบางมาด้วยเลย
เสียบรรยากาศหมดตอนแรกชายหนุ่มว่าจะหลบหน้าร่างบางสักพัก
แต่ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่กันสองต่อสองแบบนี้
แถมร่างบางยังไม่รู้อะไรสักอย่างพ่อแม่คงจะเลี้ยงมากแบบตามใจหน้าดู
“นายนั่งอยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันทำให้กินเอง”
พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปหยิบอะไรบางอย่าง
“นายจะทำอะไรนะ”
ร่างบางสงสัยเดินเข้ามาดูใกล้ๆ
“ก็จะตกปลาให้นายกินไง ถามได้”
ชายหนุ่มตอบ
“สอนฉันบ้างซิ” ร่างบางรบเร้า
“อย่ามายุ่งซิ เดี๋ยวปลาหนีหมด” ชายหนุ่มดุ
“ไม่เอา ถ้านายไม่สอนฉันจะกวนอยู่แบบนี้แหละ”
ชายหนุ่มนิ่งไปสักพักก่อนที่จะตอบตกลง
“จับเบ็ดคันนี้แบบนี้ มือข้างนี้จับแบบนี้ ยืนเฉยๆนะ
ถ้าทุ่นมันกระตุกๆ แสดงว่าปลามันกินเหยื่อให้นายรีบวัดเบ็ดขึ้นมา
แบบนี้นะ ดูซิจะได้ทำเป็น” ชายหนุ่มสอนร่างบาง
“โธ่ เรื่องกล้วยๆ” ร่างบางรีบทำตามที่ชายหนุ่มสอน
ส่วนชายหนุ่มเองก็ไปหยิบเบ็ดอีกคันมาตกปลา
“นี่ เรามาพนันกันไหมว่าใครจะได้ปลาก่อน” ร่างบางชวนคุย
“มะเอาหรอก ใครได้ก็เหมือนกันนั้นแหละ” ชายหนุ่มบอก
“ไม่เหมือน ถ้าใครได้ปลาก่อนคนที่ได้ทีหลังต้องถูกทำโทษดีไหม”
ร่างบางเสนอ เพราะร่างบางคิดว่าตัวเขาต้องได้ก่อนแน่
เพราะเขาลงเบ็ดก่อนชายหนุ่ม ถ้าเกิดชนะขึ้นมาจะได้แกล้งชายหนุ่มให้หายแค้น
“จะดีหรอ ถ้านายก็เล่นฉันก็ตกลง แต่ห้ามเบี้ยวนะ”
ชายหนุ่มยิ้ม นี่ร่างบางแกล้งโง่หรือโง่จริงๆเนี้ย ที่มาถ้าแข่งกับแชมป์ตกปลาอย่างเขา
“แน่นอน ฉันเอาศักดิ์ศรีลูกผู้ชายเป็นประกันเลย” ร่างบางยิ้ม
สักพักร่างบางมีความรู้สึกเหมือนทุ่นของเขาจะกระตุก
ร่างบางไม่รอช้ารีบทำตามที่ชายหนุ่มสอนโดยการวัดเบ็ดขึ้นมาทันที
และรีบหมุนลอกขึ้นมาดู
“ฉันได้ปลาแล้ว” ร่างบางรีบหมุน
และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าร่างบางคือ หญ้าใต้น้ำ นี่เขาตกได้หญ้าหรือนี่
“ฮะ…ฮ่า!! ปลาตัวใหญ่มากเลย ดูซิได้เป็นกอเลย” ชายหนุ่มหัวเราะ
ร่างบางอารมณ์เสียรู้สึกเสียหน้ามากๆ
“เฮ่!....ดูของฉันซิ” ชายหนุ่มเรียกร่างบางให้ดูหลังจากที่เขาวัดเบ็ดขึ้นมา
“โอ้โฮ ตัวใหญ่มากเลย” ร่างบางตื่นเต้นลืมความอายวิ่งเข้ามาดูใกล้ๆ
ชายหนุ่มนำปลาที่ได้มาใส่ที่กระป๋อง
“อย่าลืมสัญญาล่ะ” ชายหนุ่มเดินมาใกล้ๆก่อนที่จะเดินไป
“ไม่ลืมหรอกน่า” ร่างบางหันมาตะโกน

[lord]

ตอนที่ 7 ไม่ได้ตั้งใจ
ตกกลางคืนชายหนุ่มกับร่างบางก็นั่งกินปลาเผาที่ชายหนุ่มตกได้ ปลาสดๆที่ตกได้มันช่างอร่อยเสียจริง ร่างบางคิดในใจ
“นายก็มีฝีมือเหมือนกันนะ” ร่างบางชม
“อืม…..” ชายหนุ่มไม่สนใจ
“เป็นอะไรอีกล่ะ ฉันคิดว่านายจะดีกับฉันแล้วเสียอีก” ร่างบางตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ
“อย่ามาโดนตัวฉัน ใครว่าฉันจะญาติดีกับนาย คุยด้วยนิดหน่อยจะมาลามปาม”
ชายหนุ่มพูดโดยไม่คิดว่าร่างบางตรงหน้าจะเสียใจกับคำพูดที่เขาพูดไป อยู่ๆร่างบางก็ทำหน้าเศร้าขึ้นมาทันที ก่อนที่จะเดินหนีเข้าเต้นส์ไป
“จะไปไหน มาช่วยกันเก็บของซิ กินอิ่มแล้วจะหนีหรอ” ชายหนุ่มตะโกนเรียกร่างบาง แต่ตอนนี้ร่างบางไม่อยากเห็นหน้าชายหนุ่มอีกแล้ว
“ไอ้คนขี้เก๊ก สักวันฉันจะให้นายมาก้มหัวต่อหน้าฉันเลย” ร่างบางหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้งก่อนที่จะเข้าเต้นส์ไป
ชายหนุ่มเก็บของทุกอย่างเสร็จก็รีบกลับเข้าเต้นส์เพื่อพักผ่อน มาเขาเข้ามาก็พบร่างบางนอนหลับอยู่
“ตื่นๆ ไปนอนข้างนอกโน้น” ชายหนุ่มปลุกร่างบางไล่ไปนอนข้างนอก
“อะไรอีกล่ะ ฉันง่วงนะ”
“นี่มันเต้นส์ของฉัน และมันก็นอนได้แค่คนเดียวด้วย”
“คนเดียวที่ไหน เหลือออกตั้งเยอะ ขอนอนด้วยไม่ได้หรือไงเล่า แล้วไม่ให้ฉันนอนนี่แล้วจะให้ไปนอนไหน”
“ก็ข้างนอกไง เร็วๆลุกๆๆ”
“ไม่…” ร่างบางยังคงดื้อ
“งั้น ฉันขอใช้สิทธิ์ ฉันขอลงโทษนายให้ไปนอนข้างนอก”
ร่างบางเงียบไม่รู้จะเถียงอะไรต่อ เขาไม่น่าคิดแผนนี้ขึ้นมาเลย ตัวเองต้องมาลำบาก
“ก็ได้ๆ ไม่ต้องไล่หรอก” ร่างบางลุกและคลานออกจากเต้นส์ทันที
“ไอ้คนไร้น้ำใจ แล้วจะนอนไงเนี้ย ยุงก็เยอะ” ร่างบางนั่งตบยุงอยู่หน้าเต้นส์
เมื่อชายหนุ่มเข้ามานอนในเต้นส์แล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“ซะใจชะมัด” ชายหนุ่มรู้สึกดีที่ได้แกล้งร่างบางและเขาก็หลับตาลงช้าๆก่อนที่จะหลับในที่สุดโดนไม่สนใจร่างบางสักนิด
ร่างบางล้มตัวนอนลงกับพื้นที่เย็นเฉียบ หมอนก็ไม่มีได้แต่ใช้แขนของตัวเอง รองแทนหมอน มืออีกข้างก็คอยปัดไล่ยุง สักพักด้วยความเหนื่อยร่างบางก็เผลอหลับไป
เมื่อแสงอาทิตย์กระทบตาของชายหนุ่มมันก็เหมือนกับปลุกให้เขาตื่น
“เช้าแล้วหรอนี่” ชายหนุ่มลุกและบิดขี้เกียจสองสามทีและรูดซิบเปิดเต้นส์ไปดูร่างบาง
ตอนนี้เขายังเห็นร่างบางนอนตัวขดอยู่ที่พื้น
“สมน้ำหน้าคงจะหนาวมากล่ะซิ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปดูร่างบางใกล้ๆ
“ตื่นๆ” ชายหนุ่มตบแก้มร่างบางเบาๆ แต่แล้วเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ตัวของร่างบางร้อนจี๋
“ตายล่ะซิ แกล้งแค่นี้ไม่สบายเลยหรอ” ชายหนุ่มตกใจรีบอุ้มร่างบางไปที่เต้นส์
“ทำไงดีล่ะเนี้ย” ชายหนุ่มคิดก่อนที่จะไปหยิบผ้ามาชุบน้ำเช็ดที่ตัวของร่างบาง เขาถอดเสื้อร่างบางออกทำให้เห็นถึงผิวที่ขาวเนียนของร่างบางอีกครั้ง
ร่างที่อยู่ตรงหน้ามันช่างเย้ายวนใจเขาจนห้ามใจไม่อยู่
“เย็นไว้ ซาโตยะ เขากำลังไม่สบายอย่าไปทำอะไรที่ไม่ดีเด็ดขาด” ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง
“หนาว….หนาวจัง” ร่างบางละเมอกระส่ำกระสาย มือก็กอดตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่น
“ไม่เช็ดแล้วโว๊ย!” ชายหนุ่มทิ้งผ้าก่อนที่จะรีบห่มผ้าให้ร่างบาง
ชายหนุ่มออกมาสงบสติอารมณ์อยู่ข้างนอกเต้นส์ ทำไมเขาต้องมีอารมณ์เวลาเห็นร่างบางด้วยนะ เขาไม่เข้าใจตัวเองเลย
“ไม่ได้ ห้ามไปชอบเขานะซาโตยะ ตั้งแต่เขาเข้ามาพ่อก็ไม่สนใจเรา เราต้องเกลียดเขาซิ ห้ามไปญาติดีกับคนๆนี้เด็ดขาด จำไว้” ชายหนุ่มบอกกับตัวเองก่อนที่จะขนของขึ้นรถ ชายหนุ่มคิดว่าถ้าร่างบางฟื้นเมื่อไร ก็จะกลับบ้านทันที

[frame]

มาต่อให้ด้วยนะ

[mycopyprint]

มาลงต่อไว้ๆนะคับ

[ttt_ama]

รอครับ รอๆๆๆๆ

[156-7]

มาต่อไวๆนะครับ

ขอบคุณนะครับ

[nukkung]

ขอบคุณครับ
สนุกมากเลย
_________________
*--*

[ผู้มาเยือน]

มาต่ออีกนะครับกำลังหนุกเลยนะนะนะนะนะนะ

[mycopyprint]

รอนานมากแล้วนะคับ

รีบมาต่อไวๆนะคับ

[ผู้มาเยือน]

รีบมาต่อให้จบไวๆนะค้าบ